Mijn weg naar minder afval

Mijn naam is Annette en binnenkort ben ik 38 jaar. Ik ben opgegroeid in Bruinisse, een klein vissersdorp op Schouwen- Duiveland. Ik ben 12 jaar samen met Rene en samen hebben wij Rick van 5 jaar. Sinds 2017 wonen wij op het eiland Goeree Overflakkee. Voor de geboorte van Rick maakten wij verre reizen omdat we het geweldig vonden en ook omdat Rene is geboren in Indonesie. Op die reizen viel mij naast de prachtige natuur en cultuur ook altijd iets anders op en dat was de hoeveelheid afval op straat, in de natuur en in de zee. Je kon er vaak niet omheen. Het heeft me de afgelopen jaren altijd geboeid en in 2016 sprong ik een gat in de lucht toen de gratis plastic tas verboden werd. Helaas zie je de plastic tas nog overal terug maar wordt hij een stuk minder gebruikt als voorheen.

2017 was ik voor een snelle boodschap naar de supermarkt geweest en bij thuiskomst werd ik mij opeens bewust van wat ik had gekocht, in mijn ogen had ik meer plastic afval in huis gehaald dan boodschappen. Werkelijk alles was verpakt en ik bedacht me dat het ook anders moest kunnen. Die avond dook ik achter google en kwam bij een vrouw terecht die 1 potje afval !! in een jaar maakte. Nou was dat niet meteen mijn uitgangspunt natuurlijk :). Maar ik was er wel door gefascineerd. Vervolgens kwam ik bij Emily Jane Townley terecht een vrouw uit Baarn die met haar gezin ook leeft zonder afval. Ik bestelde in haar webshop groente- en fruitnetjes en ik ging aan de slag.

Ik zocht de plaatselijke groenteboer op en ging naar binnen. Bij de klanten voor mij zag ik al heel veel plastic en papieren tassen over de toonbank gaan en voelde me een beetje zenuwachtig of zoiets 🙂 . Ik was aan de beurt en vertelde gelijk dat ik liever geen papieren en plastic tasjes wilde hebben en dit was natuurlijk geen probleem! Ze vulde mijn netjes met aardappelen, uien en mandarijnen. Ook champignons en bonen nam ik mijn zakjes mee. Wortels en bloemkool konden los mee en trots liep ik naar buiten. Dat was een makkie en tegenwoordig weten ze niet beter. Ik zocht meer plaatsen op met mijn bakjes en zakjes. De slager, de kaasboerderij, de bakker en de markt. Op de kaasboerderij mocht ik zelfs mijn eigen flessen vullen met melk en yoghurt! De kaas nam ik mee in een bijenwasdoek. En de slager vulde mijn bakjes met vleeswaren. Ik fietste overal heen terwijl ik ook nog 4 dagen werkte bij een groot winkelbedrijf maar ik had het er voor over, het werd een sport. De bakker stopte mijn brood in een katoenen zak en op de markt haalde ik stroopwafels in mijn koektrommel! En zo vond ik overal een oplossing voor. Totdat het toch een beetje veel werd en ik me afvroeg of ik er wel goed aan deed om met mijn bakjes naar de slager te gaan. Is de vleesindustrie misschien veel vervuilender dan een vegetarische variant in een plastic bakje? Ik ging vegetarisch eten. Nooit gedacht maar het eten van vlees paste niet meer bij wat ik deed.

Vervolgens sprak ik met mezelf af om een aantal maanden niets nieuws te kopen en ging ik ontspullen. Dat laatste vind ik erg lastig en ben hier al jaren mee bezig. Ik vind het niet lastig om niets nieuws te kopen maar dan gaat het vooral over wat ik al heb en wat je soms ( gratis ) krijgt. Er zijn gewoon teveel spullen en wat moeten we er eigenlijk mee? Jaren lang werkte ik bij een modebedrijf en kocht ik zoveel dat mijn kast uitpuilde. Bijna alles verkocht ik op de rommelmarkt, en koop bijna niets bij. Zoek vaak tweedehands en anders zoek ik iets duurzaams uit. Bij dit modebedrijf nam ik vorig jaar ontslag omdat dit ook niet meer bij mijn levensstijl paste. Op dit moment werk ik als huishoudelijk hulp bij oude mensen ( hele leuke mensen trouwens;)).

Daarnaast bedacht ik me dat ik best nog in een winkel zou willen werken maar dan een winkel waar ik me thuis zou voelen met producten die de wereld een beetje mooier maken en waarom dan niet in mijn eigen winkel? Ik heb de ervaring, het is mijn passie en ik bepaal zelf welke producten ik verkoop! In december 2019 zijn we gestart met een webshop, Rene helpt mij enorm en zonder hem was het me ook niet alleen gelukt. We doen allebei waar we denken goed in te zijn en zo komen we steeds een stapje verder en leren we iedere dag. De webshop is leuk, we leren nieuwe mensen kennen, luisteren naar hun verhalen en ik doe wat ik het liefste doe en ben heel dankbaar dat ik dit kan en mag doen.

Nog steeds probeer ik zoveel mogelijk verpakkingsmateriaal te mijden. Door de crisis ben ik sowieso weer wat vaker aangewezen op de supermarkt. Maar dat geeft niet, ik doe mijn best en ben mij bewust van alles wat we weggooien. Onze container met restafval staat 2x per jaar aan de straat en het plastic afval hebben wij van 1 zak per week naar 1 zak per maand kunnen verminderen. Dat is best ok toch?

One thought on “Mijn weg naar minder afval

Geef een antwoord